Bu yazı dizinin ikinci sezonunu izlememiş olanlar için spoiler içermektedir.
“Bu aşkın nüshası rüzgarlarda
Kahrı bende kalacak…”
Terapi odaları en saklandığımız yerlerimizle yüzleşme, kendi sesinle baş başa kalma yeridir. Hayatında kimseyi dinlememiş, dinlemediğinin de farkında olmayan birini hayal edin ve öyle birinin terapiye gitmeye karar verdiğini düşünün. Nasıl bir azap içinde ki derdine kuyunun dibinde şifa arıyor. Bu kişi ikinci sezon hikayesinin ekseninde yer alan emniyet müdürü Muzaffer. Bazen hayatın içinde sonsuz kereymiş gibi varlığına alıştığımız ve bu yüzden aynı sonsuzlukta kırıp döktüğümüz insanların yokluğunu ancak bu dünyadan gittiklerinde anlarız. Böyle bir hoyratlık içinde eşiyle ömür geçirmiş olan Muzaffer belli ki varlığı tüy ağırlığında olan eşinin sessiz ama derinden hatta tüm evi kaplayan varlığını ancak ölümüyle fark eder. Bir karakterin omurgasını sözlerinden çok davranışları yansıtıyorsa benim için Muzaffer iki karış mesafede duran çayını kendi doldurmaktan imtina eden eğer evde bir kadın yoksa yemek niyetine ancak iki çatal peynir ve bir parça ekmekle karnını doyurma kabiliyetine sahip biri. Bir başkasının cehennemini bana gözümü kırpmadan seyrettiren neydi? Duygunun sahiciliğine her zaman kapılırız, iyi insanların da kötü insanların da hisleri var ne de olsa… Başından sonuna insan olmanın damarlarında kan gibi dolaşan bir yazarlık şöleni Bir Başkadır.
“Ah akıp gidiyor hayat…
Yüreğim anlıyor seni…”
Sonra Meryem geliyor terapist Peri’nin karşısına… İlk sezondan tanıdığımız cin gibi zeki Meryem… Neşesiyle, terapi parasını az da olsa ödeyen gururuyla, sanki bir terapistin karşısında değil de Peri Ablasının karşısında döküyor içini öyle bir içtenliği var. Ağabeyini, babasını, kadın olarak çok farkında olmadan yaşadığı susmaların nedenlerini de bulmuş olarak geliyor terapi odasına. Bir şeyleri yeni öğrenmeye başlayan çocuk gibi içinde keşfetmenin mutluluğuyla anlatıyor kocasını… Ve! Ve burada memleket yakın tarihimizin toplu fotoğrafı tek cümleyle veriliyor. Meryem youtube’a videolar çeken imam kocası için şöyle bir cümle kuruyor, “Abla konulara giriyor…” Hiç söylemeden her şeyi anlatmak bir konuya bel kemiğinden üç kelimeyle girmek böyle bir şey sanırım. Buradan sonrası bir yerlerde dönen düzenin çığ olup kenar mahalledeki insanın çatısını dağıtması. Öyle ki Meryem’in saf umudunu izlerken kalbi kırılıyor insanın. Bu memleketin insanı olarak Meryem üzerinden toplu bir yas gibi baktım ekrana.
“Bu yolda dönenler oldu
Mum gibi sönenler oldu
Yar göğsüne baş koymadan
Vurulup düşenler oldu…”
Çok inanınca bir şeylere aksini kabul etmek hep zor gelir ya… Nihayetinde videolar çeken Hilmi de tahmin etmiyordu bir gün evine polislerin gelip onu götüreceğini. Nerden bilsin? Bir mahallede doğdu, yaşadı, imam oldu, bir topluluğun üyesi oldu, kabul gördü. Nerden bilsin o küçük dünyadan bu şekilde dipsiz bir kuyuya doğru savrulacağını? Hem sorsalar, bir kere fikrin ne deseler belki de anlatacaktı iyi niyetini… Anlatamadı. Mahallesinde büyük içine düştüğü çukurda ufacıktı Hilmi… Ardında kalan dört yüz küsur takipçi, hamile eş, üç beş akraba… Konulara girmenin bedeli Hilmi’nin hayatının yanık bir kibrit çöpüne dönmesiydi…
“Geçtim borandan kardan
Yitirdim bahçeleri
Ellerini tutmadım yar
Yatamam geceleri…”
Kocaman bir arayış, derin bir medet umarak üstelik her konuştuğunun dışarı sızmasından korkarak terapi odasına gelen Muzaffer gündelik hayatta kendi çaresizliğine benzer bir halde dönelen Meryem’e yardım elini uzatmaz. Yine bu memleketin insanı olarak o yasın cenazesi tam olarak burada kalktı, yangın gibi bir öfke geçti kalbimden. Her şey kabul edilebilir belki… Ama haksızlık, o çok zor işte… Haksız yere olan her şey ve ardında bıraktığı o umutsuz öfke. Nihayetinde erk sahibi Muzaffer, başına iş gelmiş ve kendisine daha önce yardım elini uzatmış Meryem’e yardım etmedi. Ve devran da aynı şekilde akmaya devam etti.
“Bizi zaman yenecek
Ve anılar kalacak…”
Meryem bu, farkında olmadığı bir dirence sahip. Çaresizliğin direnci. Kaybedecek bir şeyinin olmamasının direnci. Ama onu güzel yapan, izlerken de gönlümün telini titreten şey içinde öfkeden çok umut taşıyor olmasıydı. Bir pencereden başını uzatıp temiz hava alır gibi kendisini hep susturduğunu söylediği ağabeyine çıkışması, fikrini bir şekilde söylemeye başlaması ve geri durmaması… Hayatın durmayan yanı gibi, bir taşın dibinde inatla açan filiz gibi… İnsanı kendi umutsuzluğundan utandırır gibi… Meryem, son çareyi de Peri de arar. Hiç ulaşamadığı yüksek yerlerdeki hatırlı tanıdığı Muzaffer’e belki Peri bir şeyler söyler de belki karnındaki evladının kaderi değişir… Bu konuyu çözecek kişinin karşısındaki insan olmadığını anlayınca kırgınlığında bile gururunu, iyi niyetini kaybetmeden terapistten çok neredeyse ablası gibi yaklaştığı Peri’ye “Allah senden razı olsun…” der. Hayatını değiştiren kişiye minnetle bakarken içerideki kocasını da ancak karnındaki çocuk büyüdüğünde görebileceğini de bilir. Ve Peri’nin Meryem’e son bakışı… Her şeyi anlayan ve mesafesini korumaya çalışan Peri’nin dolan gözlerine, o gözlere bakarken yakın tarihimizin tortusuyla kalakalan bana gelsin…
“Bir sen kaldın geride
Ah, akıp gidiyor hayat
Yüreğim anlıyor seni
Artık susma yorgun demokrat”
Başımıza gelen her “konuda” ben en çok sendeki umudu sevdim Meryem.
