Adı Soyadı: Vittorio De Sico
DoÄŸum Tarihi: 7 Temmuz 1902
DoÄŸum Yeri: Sora, Ä°talya
Ölüm Tarihi: 13 Kasım 1972
Ölüm Yeri: Neuilly-sur-Seine, Fransa

Yönetmen Hakkında:
Roma’daYüksek Ticaret Enstitüsü’ne gidip, daha sonra Roma Ãœniversitesi’nden muhasebeci olarak mezun olan De Sica meslek hayatına 16 yaşındayken Clemenceau Olayı ‘nda (Il processo Clemenceau) Clemenceau’yu oynamaya ikna edilerek oyuncu olarak baÅŸladı.

AskerliÄŸini yaptıktan sonra, Tatiana Pavlova’nın tiyatrosunda garson rolüyle ilk kez sahneye çıktı. 1920′li yılların sonlarında da tiyatroda çalışmayı sürdürdü. 1923′te Tatiana Pavlova’nın tiyatro topluluÄŸuna katıldı. 1933′te oyuncu eÅŸi Giuditta Rissone ve Sergio Tofano ile birlikte kendi topluluÄŸu ZaBum’u kurdu. Tolpuluk, genellikle hafif komediler sahneledi; ancak, Pierre Beaumarchais oyunları da oynadı. Ayrıca, Luchino Visconti gibi ünlü yönetmenlerle çalıştı.

1931 ile 1940 arasında 23 filmde oynayan De Sica, o dönemde müzikaller ve hafif romantik komedilerde büyük baÅŸarı kazandı. Beyaz perdedeki popülerliÄŸi De Sica’ya, kamera arkasına geçip romantik bir komedi olan Ä°ki Düzine Kırmızı Gül (Due dozzine di rose scarlette – 1939) ile yönetmenliÄŸe geçmesini saÄŸladı.Vittorio De Sica ,Ä°talya’da 2.Dünya savaşı sonrasında ortaya çıkan bir sinema akımı olan Ä°talyan yeni gerçekçiliÄŸinin de temsilcilerinden bir olmuÅŸtur. Ä°talyan Yeni Gerçekçilik Akımı 1930′lu ve 1940′lı yıllardaki Mussolini döneminin Beyaz Telefon Filmleri olarak da adlandırılan pembe salon filmlerine bir tepki olarak doÄŸmuÅŸtur.

Bu tür filmler savaş sonrasının ekonomik kaos ve belirsizlik ortamında ortaya çıkmış olan yoksulluk, işsizlik, umutsuzluk ve ahlaki çöküş gibi temaları işlerler, salon filmlerinin aksine hayal kırıklığına uğramış çalışan insanların gündelik sorunlarına eğilirler.De Sica ‘da ,Roberto Rosseli’nin ,Roma Açık Şehir ile başlayan bu akımın,son filmine ,1952 yılında çektiği Umberto D ile imzasını atmıştır.Bunun yanı sıra kaldırım çocukları(1946),Bisiklet hırsızları(1948)Milano’da mucize(1951) filmleri de İtalyan yeni gerçekçiliğinin görülebildiği filmler olmuştur.

Filmografi:

• Viaggio, Il (1974) [Yolculuk]
• Una Breve vacanza (1973) [Kısa Bir Tatil]
• Lo chiameremo Andrea (1972) [Ona Andrea Adını VereceÄŸiz]
• Cavalieri di Malta, I (1971) (TV) [Malta Şövalyeleri]
• Dal referendum alla costituzione: Il 2 giugno (1971) (TV) [Anayasa’ya]
• Coppie, Le (1970) (segment “Leone, Il”) [Çiftler]
• Giardino dei Finzi-Contini, Il (1970) [Finzi-Continiler’in Bahçesi]
• Girasoli, I (1970) [GüneÅŸ ÇiçeÄŸi]
• Amanti (1968) [Aşıklar İçin Bir Yer]
• Woman Times Seven (1967) [Yedi Kere Kadın]
• Streghe, Le (1967) (segment “Sera come le altre, Una”) [Cadılar]
• Caccia alla volpe (1966) [Tilkinin PeÅŸinde]
• Un monde nouveau (1966) [Yeni Dünya]
• Matrimonio all’italiana (1964) [Ä°talyan Usulü Evlilik]
• Ieri, oggi, domani (1963) [Dün, Bugün, Yarın]
• Boom, Il (1963) [Patlama]
• Sequestrati di Altona, I (1962) [Altona Mahkumları]
• Boccaccio ‘70 (1962) (segment “La riffa”)
• Giudizio universale, Il (1961) [Son Hüküm]
• Ciociara, La (1960) [Ä°ki Kadın]
• Anna di Brooklyn (1958) [Brooklynli Anna]
• Tetto, Il (1956) [Yuvasızlar]
• Oro di Napoli, L’ (1954) [Napoli Altını]
• Villa Borghese (1953)
• Stazione Termini (1953) [Termini Ä°stasyonu]
• Umberto D. (1952)
• Miracolo a Milano (1951) [Milano’da Mucize]
• Ladri di biciclette (1948) [Bisiklet Hırsızları]
• Cuore (1948) (children’s scenes)
• Sciuscià (1946) [Kaldırım Çocukları]
• Porta del cielo, La (1945) [Göğün Kapısı]
• Bambini ci guardano, I (1944) [Çocuklar Bize Bakıyor]
• Garibaldino al convento, Un (1942) [Manastırda Bir Garibaldi Yanlısı]
• Teresa Venerdì (1941)
• Maddalena, zero in condotta (1940) [Maddalena, Hal ve GidiÅŸ Sıfır]
• Rose scarlatte (1940) [Ä°ki Düzine Kırmızı Gül]