Yönetmen:

Filmin Konusu:
İsa filmlerde ve dizilerde figüranlık yapan ve kısa zamanlı yan rollerde görev alan bir gençtir. Kısa süreli girdiği, mafyanın hakim olduğu bir işte 50 dolar çalınır. Hırsızlık İsa’dan bilinir ve bunun sonucu olarak fena şekilde hırpalanarak parayı getirmesi için 1 gün süre verilir.

Çaresizlik içinde eskiden çalıştığı ajansa gider ve eski patronundan 50 dolar borç ister. Patronunun olumsuz yanıtıyla karşılaşan İsa, patronunun silahını gizlice alarak evine gider. İsa, yapacak hiç bir şeyi olmadığını düşünerek intihar etmek ister ve silahı kafasına dayar. Tetiği çekeceği anda kapı çalar.

Kapının ısrarla çalmasına katlanamaz ve gidip kapıyı açar. Gelen ev sahibidir. İsa’ya hakaret ederek birikmiş kira borcu olan 600 doları ister ve ödemesi için 3 gün süre verir. Büyük bir çıkmaza giren İsa silahı tekrar kafasına dayar yine tetiği çekeceği anda durur ve birden ev sahibinin evine doğru hareket eder.

Kapıyı çalar ve ev sahibine silahı doğrultarak ateşler. O anda ne yapacağını şaşıran İsa silahı üçüncü kes kafasına dayar ve tetiği çekeceği anda bayılır. Sabah polisin kapıyı çalmasıyla ayılan İsa cinayet yerinde değil kendi evindedir.

“Üçüncü sayfa” isminden de anlaşılacağı üzere gazetelerin üçüncü sayfasında olduğu gibi toplumdaki çarpıklıkları, garip ilişkileri, insan hayatının ucuzluğunu ve özünde güvensizliği konu alan bir Zeki Demirkubuz filmidir. Filmde çaresiz kalan insanların yapabileceklerindeki sınırsızlıklar ve yine o durumdaki insanların yüreğindeki merhametin sömürülmesi açık şekilde betimlenmiştir.

Ödüller:
1999 Antalya Altın Portakal Film Festivali – “En İyi Kadın Oyuncu”, “En İyi Görüntü Yönetmeni”, “En İyi Senaryo”
2000 İstanbul Uluslararası Film Festivali – “Yılın En İyi Türk Yönetmeni”, “FIPRESCI Ödülü”

Filmin Fragmanı:

Yönetmen:

Filmin Konusu:
Stéphane, babasından kalan kasetler arasında bir sanatçının sesine hayran olur ve bu hayranlık onu yollara düşürür. Romanya’ya Nora Luca’yı bulma amacıyla tek başına yola çıkan genç Fransız, bir kasabada geceyi geçirirken oğlunu polislerin alıkoyduğu yaşlı bir çingeneyle karşılaşır. Yaşlı adam onunla votkasını paylaşır Stéphane de ona kaseti dinletir ve Nora Luca’yı aradığını söyler.

Ortak dilleri olmadığından anlaşma konusunda sorun yaşarlar, Isidor, Stéphane’ı evine davet eder. Sadece bir geceyi geçirmek için çingene köyüne gelen Stéphane ile Isidor arasında zamanla bir bağ oluşur. Köyde Fransızca konuşabilen tek kişi olan Sabina, Stéphane’ın dikkatini çeker ve onun köyde kalması için bir bahane daha olur.

Tony Gatlif‘in çingene kültürü üzerine olan, Latcho Drom ile başlayan, Mondo ile devam eden üçlemesinin son filmidir, Gadjo Dilo. Bir yandan çingenelerin yurtsuz oluşlarına, sürekli yer değiştirmek zorunda kalmalarına dikkat çekerken diğer yandan da Stéphane’ın iç dünyasındaki hareketlenmeleri onun yol öyküsü üzerinden anlatıyor. Ayrıca Tony Gatlif sinemasının öne çıkan öğelerinden olan “yabancılaşma” bu filmde de karşımıza çıkıyor.

Ödüller:
1999 – Acteurs à l’Écran – “En İyi Kadın Oyuncu”
1998 – Brussels International Film Festivali – “En İyi Kadın Oyuncu”
1999 – César Ödülleri – “En İyi Müzik”
1997 – Locarno International Film Festivali – “Ekümenik Jüri Ödülü”,  “Gümüş Leopar”, “Jüri Özel Ödülü”
1997 – Montréal World Film Festivali – “Grand Prix Special des Amériques”
1998 – Paris Film Festival – “Halk Ödülü”
1998 – Tromsø International Film Festival – “Seyirci Ödülü”

Filmin Fragmanı:

Yönetmen:

Filmin Konusu:
Genç bir manken olan Valentine, uzakta olan sevgilisinin kontrolünde onu bekleyerek hayatını geçirmektedir. Sevgilisinin kıskanç ve güvensiz tavırlarına maruz kalmaktadır.

Genç manken bir gece arabasıyla bir köpeğe çarpar. Köpeği apar topar veterinere götürür. Tedavinin ardından köpeği tasmasındaki adrese götürür. Köpeğin sahibi yaşlı bir yargıçtır. Köpeği istemediğini söyler. Valentine şaşkınlık içinde köpeği kendi evine götürür.

Valentine köpeği gezdirdiği bir vakit , köpek aniden kaçar. Köpeği takip eden Valentine, köpeğin yaşlı adamın yanına döndüğünü görür. Yaşlı adamın evine giren Valentine, umulmadık birşeyle karşılaşır.

Yaşlı yargıç çevresindeki kişilerin telefon konuşmalarını dinlemektedir. Başta bu olayı etik bulmasada sonradan çevredeki yaşantıların çarpık sorun ve ilişkileri onunda dikkatini çeker. Bu gizem ve sırlar genç manken ile yaşlı yargıç arasında git gide umulmadık bir bağ kurar.

Hayattan hiçbir beklentisi kalmamış yaşlı adam çevresinde yaşayanların hayatlarını dinleyerek yaşamını sürdürürken, büyük bir rastlantı sonucu Valentine’nin hayatına dahil olmasıyla yeniden yaşama tutunur.

Serinin son filmi olan “Kırmızı” diğerlerine nazaran seyircinin kafasında daha çok soru işareti bırakıyor. Açık uçlu sorularla izleyeni düşünmeye itiyor. Kırmızı renk ile “kardeşlik” temasının işlendiği film, birbirine uzak ve hiçbir ortak noktası olmayan iki insanın arasında kurulan umulmadık bağı ilginç bir şekilde yansıtıyor.

Ödülleri:

1994 Vancouver Uluslararası Film Festivali: “En Popüler Film”
1994 New York Film Eleştirmenleri Ödülü: “En İyi Yabancı Dilde Film”
1995 ABD Film Eleştirmenleri Ödülü: “”En İyi Yabancı Dilde Film”
1995 Los Angeles Film Eleştirmenleri Derneği: “En İyi Yabancı Film”
1995 Sezar Ödülleri: “En İyi Müzik Ödülü” (Zbigniew Preisner)
1995 ABD Ulusal Film Kurulu: “En İyi Yabancı Film”

Fragmanı:

Yönetmen:

Filmin Konusu:

Paris’te yaşayan Polonyalı bir kuaför olan Karol, karısıyla cinsel problemler yaşamaktadır. Karısı cinsel açıdan tatmin edilmediği için şikayetçidir. Buduruma artık tahammül edemeyen karısı Dominique, Karol’dan boşanmak için mahkemeye başvurur. Mahkeme salonunda Karol karısını nekadar sevdiğini dile getirse de, karısının o derecede katı tavrıyla karşı karşıya kalır

Mahkemenin ardından karısının yanına gider ve barışmak için girişimde bulunur. Fakat karısı dükkandaki perdeleri ateşe vererek suçu Karol’un üstüne atar. Karol artık evsiz olduğu gibi polis tarafındanda aranmaktadır. Metroda tarağını ağzına dayayarak yaptığı müzikle para kazanmaya çalışan Karol, kendisi gibi Polonya’lı olan Mikolaj ile tanışır. Mikolaj’dan onu Polonya’ya götürmesini ister.

Zor koşullarda Polonya’ya ulaşır. Kuaför’lük dışında bir iş yapmak istemektedir. Bir yerde güvenlik olarak işe girer. Tesadüfen kulak misafiri olduğu bir konuşma, Karol’un hayatını tamamen değiştirecek ve bulunduğu konumdan çok farklı bir yere getirecektir. Biyandan da hala karısını düşünmektedir. Onu hala çok sevmektedir.

Karısını tekrar kazanmak için, ondan intikam almak gibi değişik bir yol seçer. Amacı karısıyla olan ilişkisinde “eşitlik” sağlayarak karısının ona yaşattıklarını hissetmesini ve onu bu sayede onu daha iyi anlamasını sağlamaktır

Kieslowski’nin “Üç Renk” üçlemesinin ikinci filmi “Beyaz”, Avrupa sinemasının en başarılı örneklerinden biridir. Filmde “Eşitlik” olgusu farklı bir boyutta yansıtılmıştır. Yönetmenin egemen olanın kendi istekleri doğrultusunda kendine göre eşitliği sağlamak istemesini beyaz perdeye yansıtarak, “eşitlik” olgusunun hassas dengesinin çarpıklığa uğramış halini gözler önüne sermiştir.

Ödülleri:

1994 Berlin Uluslararası Film Festivali: “En İyi Yönetmen”

Fragmanı:

Yönetmen:

Filmin Konusu:
Julie bir trafik kazasında ünlü bir müzisyen olan kocasını ve küçük kızını kaybeder. Bu olayın katlanılmazlığında Julie, intahar girişimlerini de dener. Hayatındaki en değerli insanları kaybetmiş olan Julie yaşama biyerden tutunmak ister. Bunu yaparken ilk olarak eskiye dair herşeyden uzaklaşmayı amaçlar.

Kocasını ve kızını hatırlatan herşeyi çevresinden uzaklaştırır ve eskiden yaşamış olduğu evden farklı bir eve yerleşir. Tamamen kendisiyle başbaşa olan Julie hayata karşı algılarını kapatmıştır. İzole olmuş şekilde rutin bir hayatta seyir halindedir. Yabancı olduğu yanlız olma durumu onun uzun süredir hissedemediği özgürlük olgusunu yeniden tanımasını sağlar.

Yeni taşındığı apartmanda komşusu olan Lucille adındaki bir kadınla tanışır. Bir gece telefon çalar. Telefondaki Lucelle’dir. Julie’ye hemen söylediği adrese gelmesini söyler. Julie belirtilen adrese gider. Lucille’nın sorununu dinlerken gözü karşısında duran televizyona ilişir. Televizyonda kocası ile ilgili bir haber vardır. Dikkatini televizyona veren Julie kocasıyla ilgili bilmediği gerçeklerle yüzleşir.

Avrupa sineması’nın önde gelen isimlerinden olan Krzysztof Kieslowski’nin, Fransız bayrağında bulunan ilkeleri simgeleyen üçlemesinin ilki olan Mavi filmi, dünyada ses getiren bir film olmuştur. Mavi, Beyaz ve Kırmızı olmak üzere 3 filmden oluşan “Üç Renk” üçlemesi sırasıyla özgürlük, eşitlik ve kardeşlik konularını işlemektedir.

Mavi filmi müzikleri ve görüntü yönetimi açısından uzun süre akıllarda yer edecek bir film olma özelliğindedir. Filmde Julliette Binoche’un performansı da aktöre Venice Film Festivali’nde ve Fransa Cesar Ödülleri’nde en iyi kadın oyuncu ödülünü getirmiştir

Ödülleri: 1993 Venice Film Festivali: “En İyi Film” , “En İyi Sinematografi” 1993 Cesar Ödülleri: “En İyi Ses” 1993 Goya Ödülleri: “En İyi Avrupa Filmi” Fragmanı:

Filmin Konusu:
Kadınlara karşı düşkünlüğü olan ve şeytan tüyü varmışçasına onları kendisine çeken Joe, İskoçya’da kanallar üzerinde kömür taşımacılığı yaparak geçimini sağlayan Les ve Ella Gault’un yanında çalışan bir işçidir. Bir sabah teknelerinin yanına vuran bir kadın cesedini nehirden çıkarırlar.

Söz konusu kadın, Joe’nun bir süre önce şehirde tanıştığı ve ilişki yaşayıp ayrıldığı, bir süre sonra başka bir şehirde tekrar karşılaştığı yine beraber olduktan sonra onu nehre iterek ölümüne neden olduğu kadındır. Joe, bu yaptığını polisten gizlemeye çalışır ve bir yandan da gazetelerden olayı takip eder. Başlarda kimliği teşhis edilemeyen kadının ölümünde yakalanan bir şüpheli vardır, ve hakkında cinayet davası açılmıştır.

Tüm bunlar yaşanırken, kocasıyla sorunlar yaşayan Ella ile Joe’nun arasında yakınlaşmalar başlar. Bu beraberliği farkeden Les karısını ve tekneyi terk eder. Bir yanda Ella ile beraber olmanın getirdiği sorumluklardan bunalan Joe, diğer yandan da süren cinayet davasını takip edip kendisiyle iç hesaplaşmalar yaşamaktadır.

Alexander Trocchi’nin aynı adlı eserinden uyarlanan film, genelde romana sadık kalınarak çekilmiştir. İskoçya’nın kendisine özgü o puslu havasını karakterlerin üzerinde görmek mümkündür.

Ödüller:
2004 – BAFTA Ödülleri – “En İyi Erkek Oyuncu”, “En İyi Kadın Oyuncu”, “En İyi Yönetmen”, “En İyi Film”
2004 – Fringe Report Ödülleri – “En İyi Tasarımcı”
2004 – London Critics Circle Film Ödülleri – “British Newcomer of the Year”
2003 – Edinburgh Uluslararası Film Festivali – “Best New British Feature”

Filmin Fragmanı:

Filmin Konusu:
Doktor, öğretmen, reklam yazarı gibi çeşitli meslek gruplarından olan yüksek kültürlü insanların toplumdan kopuk olarak yaşadıkları komünde ortak bir tavırları vardır. İnsan doğasında gerizekalılık yattığına ve özürlü olunmasa da bunun dışavurumu olabileceğine inanmaktadırlar. Ve onlar da bu dışavurumu burjuvazi ile beraber orta sınıf ahlakına karşı kullanmaktadırlar. Özürlü taklidi yaparak gittikleri yerlerde kargaşa yaratırlar, onların ahlak anlayışlarını alaşağı ederler, dalga geçerler.

Bir gün yine ortalığı karıştırmak için gittikleri lüks bir lokantada Karen ile karşılaşan grup üyeleri onu aralarına alırlar. Ailesiyle olan sorunları yüzünden evinden uzaklaşan Karen için bu grup bir anlamda kaçış noktası olur. Kendi görüşleriyle çelişen grubun üyelerinden biraz uzak kalmayı tercih eden Karen, zamanla düşüncelerini onlarla paylaştıkça aralarında köprüler kurulmaya başlanır. Hatta grubun çözülme yaşadığı zamanlarda Karen, grubun tavrını sahiplenir.

Lars von Trier, yine kendisinin yazımında katkısı olduğu filmi, Dogma 95 Manifestosuna göre çekmiştir. Dogma 95 akımının ikinci filmi olan “Idioterne”de çekimler handycam ile yapılmış, sabit kamera görüntülerinden kaçınılmış ve ışık en doğal haliyle kullanılmış. Çıplaklık kullanımı ise zaman zaman pornografik düzeydedir. Müzik kullanarak dogma akımının kalıplarından az da olsa dışarıya taşan, kurmaca belgesel tadında ilerleyen “Idioterne”, Trier’in muhalif tavrını yansıttığı bir filmdir.

Ödüller:
1999 – Bodil Ödülleri – “En İyi Kadın Oyuncu”, “En İyi Yardımcı Erkek Oyuncu”, “En İyi Yardımcı Kadın Oyuncu”
1999 – Robert Festivali – “En İyi Kadın Oyuncu”
1998 – Londra Film Festivali – “FIPRESCI Ödülü”

Filmin Fragmanı:

Filmin Konusu:
Askeri hastanede doktorluk yapan babası tarafından ,kalp hastası olduğu sanılarak yetiştirilmiş Amélie Poulain, dış hayattan izole olmuş ve hatta okula dahi gitmemiş bir çocuktur. Bundan dolayı tek bir arkadaşı bile yoktur. Babasıyla sadece sağlık kontrollerinde yakınlaşan Amélie heyecanlanır ve kalp atışlarının normalden hızlı atmasına engel olamaz. Bunun sonucunda babası Amélie’ye kalp hastası teşhisi koyar.

Amelie’nin annesi öğretmenlik yapmaktadır ve kızının eğitimini evde kendisi üstlenmiştir. Ne yazıktır ki bir gün annesi Notre Dame Kilisesi’nden atlayarak intihar eden bir kadının üzerine düşmesi sonucu ilginç bir şekilde hayatını kaybeder. Bunun sonucunda babası da kendini iç dünyasına kapatır. Bu olaydan sonra daha yalnız kalan Amelie kendi kendini eğlendirebilmek adına ilginç ve çok geniş bir hayal gücü geliştirerek kendi dünyasını kurar.

Beklediği tek şey evden ayrılma yaşının gelmesidir. Zamanı geldiğinde Montmart’e taşınırak Çift Değirmen adında birçok ilginç kişinin bulunduğu bir kafede çalışmaya başlar. Henüz o yaşlarda Amelie için hayat basittir. Kendini elini çekirdek çuvalına daldırmak, tatlının üzerindeki kabuğu kaşıkla kırmak, Saint Martin kanalında taş sektirmek, gibi küçük ve mutlu edici zevklere adamıştır. Yaşadığı ufak tefek flört deneyimlerinde de mutluluğu yakalamayınca, hayal gücünü tamamen serbest bırakıp sadece kendi dünyasında yaşamaya başlamıştır.

Amelie herşeyin rutin devam ettiği bir gün, televizyonda Prenses Diana’nın öldüğü haberini görür ve bu haber hayatının dönüm noktası olur. Yaşadığı şokla ufak bir raslantı sonucu banyoda gevşemiş bir fayans keşfeder ve o fayansın içinde sihirli bir kutu bulur. Kutu bir çocuk tarafından yıllar önce saklanmıştır ve Amelie bu kutunun sahibini bulmaya karar verir. Bu çabasından başarılı çıkarsa, hayatını iyiliğe adamak için kendi kendine bir anlaşma yapar. Bir kaç yanlış kapı denemesinin ardından aynı apartmanda yaşayan ve “Cam Adam” lakaplı ressam Raymond Dufayel’in yardımı ile karşılaşır. Sonunda kutunun sahibini bulur ve kendi yöntemleriyle kutuyu adama teslim eder. Bu sırada Amilie’nin hayatını etkileyecek olaylar çoktan gelişmeye başlamıştır bile.

Yönetmen sıradan ve önemsiz görünen detayları çok iyi ortaya çıkarmış ve bunları çok güzel ifade etmiştir. Sanatsal ve ticari açıdan büyük başarı kazanmış ve dünya çapında geniş bir gösterime sahip olan film beş ayrı Akademi Ödülü için aday gösterilmiştir. Ancak o yıl “En İyi Yabancı Film” dalındaki ödülü “No Man’s Land”e kaptırmıştır. Ayrıca filmin müziklerini Yann Tiersen yapmıştır.

Ödüller:
2002 BAFTA Ödülleri – “En İyi Sanat Yönetmeni”, “En İyi Özgün Senaryo”
2001 Canberra Uluslararası Film Festivali – “İzleyici Ödülü”
2002 Cesar Ödülleri – “En İyi Yönetmen”, “En İyi Film”, “En İyi Film Müziği”, “En İyi Sanat Yönetmeni”
2001 Avrupa Film Ödülleri – “En İyi Yönetmen”, “En İyi Görüntü Yönetmeni”, “En İyi Film”
2002 Goya Ödülleri – “En İyi Avrupa Filmi”
2001 Karlovy Vary Ödülleri – “Kristal Küre Ödülü”
2002 Bağımsız Ruh Ödülleri – “En İyi Yabancı Film”
2002 Sant Jordi Ödülleri – “En İyi Yabancı Aktris”
2001 Toronto Uluslararası Film Festivali – “Halk Ödülü”

Filmin Fragmanı:

Yönetmen:

Filmin Konusu:
1979 da Ankara Cezaevi’nde 4. koğuşta(sübyan koğuşu) olan olayların merkez alındığı filmde o dönem cezaevinde olan olaylar anlatılmıştır. 4. koğuşta kalan çocuklar cezaevinin çeşitli işlerinde de görev almaktadırlar. Fakat aynı zamanda gardiyanların dayaklarına, tacizlerine, işkencelerine de maruz kalmaktadırlar. Bu durum iyice dayanılmaz bir hal almıştır. Koğuşta çocuklar arasında da sürtüşmeler söz konusudur.

Koğuştaki çocuklar gardiyan Cafer’in tacizlerinden çok rahatsızdırlar. Cafer’in nöbetçi olduğu gecelerde korkudan uyuyamamaktadırlar. Diğer yandan cezaevinde yetişkinlerin kaldığı koğuşlarda da yemeklerin kötü olması ve yıkanamama sorunu sabırları taşırmıştır. Cezaevi müdürüne bu rahatsızlığı dile getiren birkaç mahkum ise hücre cazasına çarptırılır.

Gardiyan Cafer’in nöbetçi olduğu bir gece Cafer 4. koğuşa gelir ve koğuşun küçüklerinden olan Şaban’ı yanına çağırır. Koğuşa dönen Şaban tecavüze uğramıştır ve üzgündür. Arkadaşları Şaban’ı teselli eder ve Şaban’a şikayette bulunmasını söylerler. Şaban korkudan şikayette bulunamaz.

Koğuştaki çocuklar gördükleri baskı, dayak ve işgenceler sonucunda başka cezaevlerine nakil edilmek için dilekçe yazarlar, fakat bu dilekçeler de sonuçsuz kalır. Koğuş işleri sırasında bir kaç çocuk kaçmayı dener, bu girişimleri de hüsranla sonuçlanır. Cezaevindeki ağır şartlara dayanamayacak duruma gelen 4. koğuşun çocukları isyan kararı alırlar. Amaçları acımasız gardiyan Cafer’i öldürmek ve istediklerini kabul ettirmektir. İsyan zor da olsa başlar ve cezaevine yayılır.

Filmde, 1979 da Ankara Cezaevi’nde yaşanan olaylar tüm çıplaklığıyla yansıtılmıştır.İsyanın ardından Kayseri Cezaevi’ne gönderilen Yılmaz Güney “Soba, Pencere Camı ve İki Ekmek İstiyoruz” adında bir roman yazmış ve bu roman paralelinde ki senaryo ile son filmini çekmiştir. Filmi çekmek için Fransa’da eski bir manastır cezaevi haline getirilmiştir. Sert ve eleştirel bir film olan Duvar filminde, Tuncel Kurtiz ve Ayşe Emel Mesci dışındaki tüm oyuncular ilk kez kamera karşısına geçmişlerdir.Film 1983 Cannes Film Festivali Altın Palmiye ödülüne aday olmuştur.

Filmin Fragmanı:

Filmin Konusu:
Milletvekili adayı Servet bir gece kendi arabasıyla birinin ölümüne yol açar ve siyasi durumunu kullanarak şöförü Eyüp ten bu suçu üstlenmesini ister. Maddi destek karşılığı durumu kabullenen Eyüp bir süre hapiste yatar. Bir süre sonra tahliye olur.

Eyüp hapishaneden çıktıktan sonra karısındaki değişimi farkeder ve bu değişimin hapishanede kaldığı süre içinde patronuyla yaşadığı ilişkiye bağlı olduğunu öğrenir. Bu durumdan haberdar olan oğlu İsmail de kendince olaya müdahele eder.

Yaşanan olayları ve gerçekleri örtbas etmek uğruna söylenen yalanlar gittikçe büyümektedir. Parçalanması olası olan ailede üç maymunu oynamak kaçınılmazdır. Film boyunca karakterlerin içine düştükleri kötü durumlardan kurtulmak için her defasında başvurdukları bu tanıdık oyun gerçekleri unutmak için yeterli midir sorgulamaya başlıyoruz.

Ödüller:
2008 Cannes Film Festivali – “En İyi Yönetmen”

Filmin Fragmanı: