Yarışma Jürisinde; yönetmen Selim DEMİRDELEN, yönetmen Yeşim TABAK, senaryo yazarı ve yönetmen Ümit ÜNAL, İstanbul Erkek Liseliler Eğitim Vakfı Genel Müdürü Kemal KAFADAR, İstanbul Üniversitesi öğretim üyesi Doç. Dr. Ceyhan KANDEMİR, sinema eleştirmeni ve yazar Yekta KOPAN, sinema eleştirmeni ve yazar Ceylan ÖZÇELİK, oyuncu Bennu YILDIRIMLAR, oyuncu Erkan CAN, oyuncu Ruhi SARI, oyuncu Güven KIRAÇ, oyuncu Pelin BATU ve CNBC-E Dergisi sinema editörü Süha KALKIVİK yer alıyor. Yarışma birinciye 3CCD kamera, ikinciye dijital fotoğraf makinesi, üçüncüye IPOD ve mansiyon olarak DivX DVD Oynatıcı gibi çeşitli ödüller veriyor.

Yarışmanın son katılım tarihi 10 Mayıs 2010. Yarışma sonuçları, genç sinemacı öğrencilerin ustalar ile bir araya geleceği ve ödüllerin sahiplerini bulacağı, Haziran ayında yapılacak olan Festival Gecesiyle son bulacaktır.
Yarışma süreci, katılım şartları, ön başvuru ve iletişim için tüm bilgi ve gelişmelere İstanbul Lisesi Sinema Kulübü internet sitesinden ulaşmak mümkün.

www.ielsinema.com
Okul Telefonu: 0(212) 514 15 70

İstanbul Lisesi Sinema Kulübü

Adı Soyadı:

Yönetmen Hakkında:
8 Mayıs 1963’te, müzisyen bir anne ve ressam bir babanın oğlu olarak Versay Fransa’da dünyaya geldi. Küçük yaşlarında ressam ya da mimar olmanın hayalini kuran Gondry, güzel sanatlar akademisinde grafik üzerine eğitim gördü. Okul yıllarında müziğe duyduğu büyük ilgi yüzünden Oui Oui isimli müzik grubunu kurdu. Oui Oui’nin bateristi olan Gondry, grubun video kliplerini de çekiyordu. Böylece ilk yönetmenlik tecrübelerini kazanmaya başlayan Gondry’nin çektiği video klipler İzlandalı şarkıcı Björk’ün de dikkatini çekti. Gondry’e Human Behaviour isimli şarkısının videosunu çekmesi için teklif götüren Björk, olumlu yanıt aldı ve Gondry şarkıcının toplam 6 klibinin yönetmenliğini yaptı. Bu ortaklık Gondry’nin film kariyeri için oldukça önemli açılımlar getirecekti.

Björk dışında Daft Punk, Radiohead, The White Stripes, The Chemical Brothers, The Vines ve Beck gibi müzisyen ve gruplarla da çalışan Gondry, birçok reklam filmini de yönetti. Gondry, Rolling Stones’un Like a Rolling Stone isimli videosunda ve 1998 tarihli Smirnoff votka reklamında da kullandığı ve sonraları The Matrix filminde de kullanılacak olan “Bullet Time” isimli teknolojinin öncüsü oldu. Gondry ayrıca Gap, Air France, Nike, Coca Cola, Adidas, Polaroid ve Levi’s’in de aralarında olduğu birçok markanın reklam kampanyalarında yönetmen olarak çalıştı. Gondry’nin erkek kardeşi Olivier ‘Twist’ Gondry de reklam ve klip yönetmeni olarak ün yapmış; The Stills, The White Stripes ve Hot Hot gibi gruplarla çalışmıştı.

Michel Gondry yönetmenliğe klip çekerek başlamış diğer yönetmenler Spike Jonze, David Fincher ve Marcus Nispel’le birlikte anılıyordu. Bu yüzden Hollywood’un Michel Gondry’yle ilgilenmesi uzun sürmedi. 2001’de ilk uzun metrajlı sinema filmi Human Nature için kamera arkasına geçen yönetmen, usta senarist Charlie Kaufman’ın senaryosunu beyazperdeye aktarıyordu ve Gondry-Kaufman ortaklığı daha sonraki projelerde de devam edecekti. Human Nature olumlu eleştiriler alsa da Gondry’nin sinema kariyeri için çok parlak bir çıkış olmadı. 2003’te başrolde Jim Carrey’in oynadığı Pecan Pie isimli kısa filmi çeken yönetmen, aynı yıl çocukluğun ve hatıraların insan hayatındaki önemi ve hayal gücüne etkisini konu aldığı belgesel yapım I’ve Been Twelve Forever için kamera arkasındaydı.

2004 yılı, Gondry için oldukça önemli olacaktı. Zira yönetmen filmografisinde çok önemli bir yere sahip olacak olan, Charlie Kaufman’la ikinci kez birlikte çalıştıkları yapım Eternal Sunshine of the Spotless Mind’ın hem yönetmenliğini yaptı hem de Kaufman ve Pierre Bismuth’la birlikte senaryosunu yazdı. Film Gondry’nin tüm dünyada tanınmasını sağladı ve ona ikinci filmiyle kült bir yönetmen olma saygınlığını kazandırdı.

2006’da yine fantastik ve büyüleyici bir görüntü diliyle kurguladığı ve gerçekle rüyayı ayırt edemeyen Stéphane Miroux’un hikayesini anlattığı The Science of Sleep’i çekti. Başrollerini sinema izleyicisinin Alejandro González Iñárritu’nun ilk filmi Amores Perros’tan hatırlayacağı Gael García Bernal’in yanı sıra Charlotte Gainsbourg’un da paylaştığı film, Gondry’ye çeşitli festivallerden toplam 4 ödül kazandırdı. Aynı yıl müzikal belgesel türündeki Dave Chappelle’s Block Party’nin de yönetmenliğini yapan Gondry, 2005 ve 2006 yılları arasında Massachusetts Institute of Technology’de de çalıştı.

2008 yılında ülkemizde 27. Uluslararası İstanbul Film Festivali kapsamında gösterilen, başrollerini Jack Black, Mos Def ve Danny Glover’ın paylaştığı Be Kind Rewind isimli filmi çekti. Aynı yıl, bu kez 2009 yılında !fistanbul Film Festivali’nde gösterilen ve Tokyo’da geçen üç öyküden oluşan Tokyo! İsimli filmin Interior Design (İç Dizayn) bölümünüyönetti. Filmdeki diğer iki hikaye, Leox Carax’ın yönettiği Merde (Bok) ve Bong Joon-Ho’nun yönettiği Shaking Tokyo (TokyoSallanıyor) idi. Gondry şu sıralar Master Of Space And Time isimli uzun metrajlı film projesi üzerinde çalışmaya devam etmektedir.

Filmografi:

• L’épine dans le coeur (2009)
• “The Flight of the Conchords” (1 bölüm, 2009)
  - Unnatural Love (2009) TV dizisi
• Tokyo! (2008) (“Interior Design” bölümü)
• Be Kind Rewind (2008) [Lütfen Başa Sarın]
• La science des rêves – Film B (2007) (V)
• The Willowz: Seeinsquares (2006) (V)
• La science des rêves (2006) [Rüya Bilmecesi]
• Block Party (2005)
• Eternal Sunshine of the Spotless Mind (2004) [Sil Baştan]
• The Work of Director Michel Gondry (2003) (V)
• The Chemical Brothers: Singles 93-03 (2003) (V)
• I’ve Been Twelve Forever (2003) (V)
• Pecan Pie (2003) (V)
• Massive Attack: Eleven Promos (2001) (V) (“Protection” videosu)
• Human Nature (2001) [İnsan Doğası]
• One Day… (2001)
• Clip Cult Vol. 1: Exploding Cinema (1999) (“Sugar Water” videosu)
• Björk: Volumen (1999) (V)
• D.A.F.T. (1999) (V) (“Around the World” bölümü)
• La lettre (1998) [Mektup]
• Vingt p’tites tours (1989)

Adı Soyadı:

Sanatın özünde muhalif olmak yatar. Aslında herkesin gözü önünde duran ama bir türlü fark edilemeyen gerçekleri görür, dile getirir sanatçı. Diğerlerinden bu nedenle farklıdır. Bu nedenle sevilir, hayran olunur ve bazen de yargılanır, hatta mahkum edilir. İtalyan sinemasının ustalarından Pier Paolo Pasolini de böyle bir sanatçıydı. Her zaman haksızlıkların, baskıların, faşizmin, emperyalist düzenin,kültürel yozlaşmanın karşısında oldu. Gençlik yıllarından itibaren komünizmi benimsedi. Eşcinsellik onun en doğal seçimiydi ve bunu saklama gereğini asla duymadı. İnançsızdı ama inancın insanlar üzerindeki etki onu fazlasıyla ilgilendirdi. Kimi filmlerinde Tanrı’ya hakaret ettiği iddiasıyla suçlandı, kimilerinde din propagandası yapmaktan mahkemeye verildi. Filmlerinde seksi ve şiddeti anlatımının önemli bir öğesi olarak kullanması her zaman başına bela oldu.

Pier Paolo Pasolini, 5 Mart 1922’de İtalya’nın Bologna bölgesinde, asker bir baba ile anaokulu öğretmeni bir annenin ilk çocuğu olarak dünyaya geldi. Çocukluk yılları aşırı baskıcı bir tutum içinde olan babası ve ‘’sevdiğim tek kadın’’ olarak nitelendirdiği annesinin bitmek bilmeyen kavgaları arasında geçti. İlk şiirlerini henüz yedi yaşındayken yazmaya başladı ve 20 yaşında ilk şiir kitabı ‘’Casarca Şiirleri’’ni yayınladı. Şiirle başladığı edebiyat çalışmalarını romanla sürdürdü.40 yaşının arifesinde romanlarıyla çeşitli ödüllerin sahibi ve ülkesinin en tanınmış edebiyatçıları arasında yerini almıştı. Pasolini, edebiyatın büyük dezavantajı ile yüzyüze hissediyordu kendini; bir ülkenin diline hapsolmak. Düşüncelerini sadece İtalyan’ların değil, tüm dünyanın anlayabileceği ortak bir dil ile anlatma isteği, onu sinema ile karşılaştırdı. İşe senaryo ile başladı.1954 yılında yazdığı ilk senaryosu ‘La Donna dl Fiume ( Irmağın Kadınları) Mario Soldati tarafından filme alındı. Aynı dönemde İtalyan sinemasının ustalarından Fellini ile yolları kesişen Pasolini, Le Notti di Cabiria (Cabiria’nın Geceleri) ve La Dolce Vita (Tatlı Hayat) ile senaryo yazarlığının doruğuna ulaştı. Bir yandan da sinema dili üzerine düşünüyor, kuramsal yazılar yayınlıyordu. Nihayet 1961’de çektiği Accattone (Dilenci) ile yönetmenliğe başladı.

İnsanlık ve kültür tarihinin bütün imgelerinin, folklorik, mitolojik bütün birikimlerinin ilk bakışta eklektik bir yan yanalık görüntüsü verdiği Pasolini evreni, bir yönetmenden çok bir düşünür kimliğine yakın düşen ve kendi deyişiyle ‘’kutsal’’ kavramını yorumlama girişimleriyle döşenmiştir.’’ İlkelden’ başlayarak, insanlığın kültür ve din ( inanç ) tarihini bir göstergeler müzesi gibi değerlendiren Pasolini, bu göstergeler sistemi içinde gerçeklik ile gerçeküstü, ideoloji ile inanç, hayat ile onun her düzlemdeki imgeleri arasındaki ayrımı siler. Cinselliğin tabulaştırıldığı ikiyüzlü ahlakın temsilcisi burjuva toplumunun, Pasolini sinemasının saldırısı karşısında tek savunma refleksi, yasaklama ve sansür olmuştur. Filmografisinin en sert, en tahammül edilmesi zor ve özünde en eleştirel filmi Salò o le 120 giornate di Sodoma (Salo- Sodom’un 120 Günü) Pasolini ‘nin son filmi oldu. Yüzyılın yaşadığı yüzyılın en önemli entellektüelleri arasında gösterilen sanatçı , Salò o le 120 giornate di Sodoma filminin galasından birkaç gün sonra 2 Kasım 1975 günü Cireceo kumsalında ,feci şekilde dövülmüş,cinsel organı ve anüsü parçalanmış,kafasının üzerinden otomobille geçilmiş olarak bulundu.Her fırsatta onu karalamak için uğraşan muhafazakar kesim,onun basit bir aşk cinayetine kurban gittiğini iddia ederken, komünist kanat uslanmaz bir muhalif olan yönetmenin katli karşısında sessiz kaldı. Eşcinsel çevreler ise yaşananlara ‘’ tutku cinayeti’’ etiketinin yapıştırılmasından memnundu. Nihayetinde Pasolini kendi saflarına almaktan gurur duyacakları bir üne sahipti. Yönetmeni yakından tanıyan sanatçı dostları ise, cinayetin ardında siyasal sebepler aradılar.

Pier Paolo Pasolini, her ne kadar bugün yaşamıyor olsa da, hala İtalya’nın dünyaya armağan ettiği en önemli sanatçı ve düşünürlerden biri. Kaldı ki, ‘’ Gül Biçimli Şiirler ‘’ adlı kitabından alınan şu dizelerde de olduğu gibi, gerçek bir sanatçıyı ancak ‘’anlaşılamamak’’ öldürebilir…

“Diri diri yakılan,
Bir kamyon lastiği altında ezilen
Çocuklar tarafından bir incir ağacına asılan
Ama hala alınacak yedi, sekiz canı bulunan
Bir kedi gibiyim.
Çünkü ölüm,
Başkalarıyla iletişimde bulunamamak değil, Anlaşılamamaktır başka insanlar tarafından…”
Pier Paolo Pasolini’den özce şöyle bahsedilebilinir; ” 20.yüzyılın en önemli entellektüellerinden, en şaşırtıcı sanatçılarından biriydi. Şair, romancı, eleştirmen, düşünür ve sinemacı olarak verdiği eserlerinde, Hıristiyanlıktan Marksizm’e, cinsel özgürlükten Freud’un kuramlarına kadar pek çok düşünceyi harmanlamaya, insan ruhunun özüne inmeye çalıştı. Vahşi bir cinayete kurban gittiğinde henüz 53 yaşındaydı ve elbette daha söyleyeceği çok sözü vardı.”

Pasolini’den Sözler :
“Kültürel bir çöl yaratılmışsa, orada her şey satılabilir. Çünkü çölde her şey mucize etkisi yapar.”

“Benim dinsel filmler yapmam, dini alet olarak kullanan bir topluma karşı protestodur aslında. Ben din propagandası yapmadığım gibi, Marksizm propagandası da yapmam. Sanatçı hiçbir zaman propagandacı değildir, olmamalıdır.”

“Bir ölçüde herkes zayıftır. Çünkü herkes kurbandır diyorum ben. Ve herkes suçludur da. Çünkü herkes katletme oyununa hazırdır. Alınan eğitim, ’sahip olma, elinde tutma ve yok etme’ den ibarettir.”

“Sinemada hileleri ve yeniden kurumları sevmiyorum. Çünkü geçmiş yeniden kurulamaz. Benim için önemli olan bugün yaşanılan hayat içerisinde eskiye benzeyenleri bulup çıkarmak ve onlarla geçmiş arasındaki bağlantı kurmaktır.”

“Sinema benim için bir düştür. Estetizmin çeşitli öğeleriyle, ayık olarak gördüğüm bir düş.”

Filmografi:

• Salo / O le re 120 Giornate di Sodoma (1975) [Salo – Sodom’un 120 Günü]
• Il Fiore Delle Mille e Una Notte (1974) [Binbir Gece Masalları]
• Pasolini e… la forma della città (1974)
• Il Racconti di Canterbury (1972) [Canterbury Öyküleri]
• 12 dicembre (1972)
• Il Decameron (1971) [Decameron’un Aşk Öyküleri]
• Appunti per un’Orestiade africana (1970)
• Appunti per un romanzo dell’immondezza (1970)
• Medea (1969)
• Porcile (1969) [Domuz Ahırı]
• Amore e rabbia (1969) (“La sequenza del fiore di carta” bölümünde)
• Teorema (1968) [Teorem]
• Appunti per un film sull’India (1968) (TV)
• Capriccio all’italiana (1968) (“Che cosa sono le nuvole?” bölümünde)
• Edipo re (1967) [Kral Oidipus]
• Le streghe (1967) (“La Terra vista dalla luna” bölümünde)
• Uccelacci e Uccellini (1965) [Şahinler ve Serçeler]
• Sopralluoghi in Palestina per il vangelo secondo Matteo (1965)
• Comizi d’amore (1965)
• Il padre selvaggio (1965)
• Il Vangelo Secondo Matteo (1964) [Aziz Matta’ya Göre İncil]
• Le mura di Sana (1964)
• La rabbia (1963) (Birinci Bölüm)
• Ro.Go.Pa.G. (1963) (“La Ricotta” bölümünde)
• Mamma Roma (1962) [Roma Ana]
• Accattone (1961) [Dilenci]

Kaynak: Sinema Dergisi, Göstermenin Sorumluluğu (Artun Yeres)

GALERİ:

Adı Soyadı:

Yönetmen Hakkında:
Lars Von Trier, 30 Nisan 1956′da Kopenhag, Danimarka’da doğdu. Nudist Yahudi bir ailenin çocuğu olarak gelişiminde ‘duygular, inanç ve zevk’ gibi özelliklere pek yer verilmeyen Trier, sonradan kendi yaptığı açıklamalara göre; genç yaşında, sinemayı, birçok şeyi öğrenmek üzere dış dünyaya açılan bir kapı olarak gördü. Kendisine hediye edilen “Süper 8″ kamera ile 11 yaşında kendi filmlerini çekmeye başladı ve lise öğrenimi boyunca bağımsız film kariyerine devam etti.

1979 yılında Danimarka Film Okulu’na yazıldı. Bu okulda öğrenimini sürdürürken; Münih Film Festivalinde en iyi film olarak seçilen Nocture (Nocture, 1980) ve Image of Liberation (Befrielsesbilleder, 1982) adlı 2 kısa film çekti. “Soylu” anlamına gelen “Von” lakabı da bu okulda öğrenimine devam ederken çevresi tarafından verildi. 1983 yılında bu okuldan mezun olduktan sonra, “Avrupa” üçlemesi üzerine çalışmaya başladı. Asıl çıkışını bu üçlemenin başlangıcı olan “Forbrydelsens Element” (The Element of Crime, 1984) ile Cannes Film Festivali’nde Technical Grand Prize’ı alarak yaptı. Bu çalışmayı, 1987 yılında Cannes’daki resmi programın bir parçası da olan “Epidemic” izledi. 1988 yılında televizyon için; Fransa’da Jean D’Arcy ödülünü alan “Medea” adlı filmi yönetti. Sonrasında 1991 yılında “Avrupa” üçlemesini “Europa” (ABD başlığı: Zentropa) ile tamamladı. Bu film Trier’e, Cannes Film Festivali’nde Prix du Jury ödülünü ve başka önemli festivallerde diğer ödülleri getirdi. Ayrıca, 1990 yılında Danimarkalı grup, Laid Back’in “Bakerman”ine klip çekti.

1992 yılında, Peter Aalbaek ile yeniden biraraya gelerek Zentropa adlı film yapım şirketini kurdu.Adını son filminden alan bu şirket, Trier’e maddi bağımsızlık ve yaratıcı kontrolü elinde bulundurma imkanı sağladı. Bu yeni kurulmuş şirkete para kazandırmak için, “The Kingdom” (Riget,1994) ve “The Kingdom II” (Riget II, 1997) yi çekti. 1995 yılında annesi, ölüm döşeğindeyken, Trier’in babası olduğunu düşündüğü kişinin aslında babası olmadığını açıkladı. Bir kaç görüşme sonucunda, gerçek babası kendisiyle konuşmayı reddetti ve bunun üzerine Trier geçmişine karşı çıkarak, Katolikliğe döndü. “Breaking The Waves” (1996), Cannes’da Grand Prix’yi kazandı ve başrol oyuncusu Emily Watson, En İyi Kadın Başrol dalında Oscar’a aday gösterildi.

Lars Von Trier, seyahat etme sıkıntısının üstesinden ikinci Dogme filmi “The İdiots” (Idioterne, 1998) yi sunmak için Cannes Film Festivali’nde bizzat bulunarak, geldi. Uluslararası bir ilgiye dönüşen Dogme95′in kaynağı ve öğreticisi olarak dünyanın her yerinde film yapımcılarına ilham verdi. 2000 yılında, Trier, ilk müzikal film denemesini, izlandalı ünlü müzisyen Björk ile “Dancer in the Dark” ile yaptı. Film Cannes’da Palme D’Or ödülünü kazandı.
2005′te “USA” üçlemesinin ikinci filmi olan “Manderlay”i tamamladı. Bu üçlemedeki ilk film, Nicole Kidman’ın başrolünü oynadığı, “Dogville” idi.2006 yılında, “The Boss Of It All” adlı Danimarka yapımı komedi filmini piyasaya sürdü. Bu filmde Automavision adını verdiği bir çekim tekniği kullanan Trier, “USA” üçlemesinin son kısmı olarak belirlediği “Washington” ı da bu filmin ardından çekmeyi planlamış durumda.

Eserlerinde bilim kurgu’dan, modern-noir’a; erotik-dram’dan deneysel sinemaya; avante-garde’dan dram’a kadar sinemanın birçok türünü barındıran Trier, kendine özgü üslubuyla dikkatleri üzerine çekmeyi başarıyor. Yönetmen şu an “Dimension” adlı her yıl sadece 3 dakikasını Avrupa’nın farklı bölgelerinde çektiği 33 yıl sürecek olan film projesi üzerine çalışıyor. Bu proje 1991 yılında başladı dolayısıyla ilk gösterimin 2024 yılında olması bekleniyor.

Filmografi:

• Chacun son cinéma ou Ce petit coup au coeur quand la lumière s’éteint et que le film commence (2007) [To Each His Own Cinema] (segment “Occupations”)
• Direktøren for det hele (2006) [The Boss of It All]
• Manderlay (2005)
• Dogville: The Pilot (2003) (V)
• De fem benspænd (2003) [The Five Obstructions] (segment “The Perfect Human: Avedøre, Denmark”)
• Dogville (2003) (as Lars Von Trier)
• D-dag – Den færdige film (2001) (TV)
• Dancer in the Dark (2000)
• D-dag – Lise (2000) (TV)
• D-dag (2000) (TV)
• Idioterne (1998) [The Idiots]
• “Riget II” (1997) TV Dizisi
• Breaking the Waves (1996)
• “Riget” (4 bölüm, 1994) TV Dizisi
  • De levende døde (1994) bölümü
  • Et fremmed legeme (1994) bölümü
  • Alliancen kalder (1994) bölümü
  • Den hvide flok (1994) bölümü
• “Lærerværelset” (6 bölüm, 1994) TV Dizisi
  • Episode #1.1 (1994) bölümü
  • Episode #1.2 (1994) bölümü
  • Episode #1.3 (1994) bölümü
  • Episode #1.4 (1994) bölümü
  • Episode #1.5 (1994) bölümü
  • Episode #1.6 (1994) bölümü
• Europa (1991)
• Medea (1988)
• Epidemic (1987)
• Forbrydelsens element (1984) [The Element of Crime]
• Befrielsesbilleder (1982) [Image of Relief]
• Den sidste detalje (1981) [The Last Detail]
• Nocturne (1980/I)
• Menthe – la bienheureuse (1979)
• Orchidégartneren (1977) [The Orchid Gardener]
• En blomst (1971) [A Flower]
• Hvorfor flygte fra det du ved du ikke kan flygte fra? Fordi du er en kujon (1970) [Why Try to Escape from Which You Know You Can't Escape from? Because You Are a Coward]
• Et skakspil (1969) [A Chess Game]
• En røvsyg oplevelse (1969) [A Dead Boring Experience]
• Nat, skat (1968) [Good Night, Dear]
• Turen til Squashland (1967) [The Trip to Squash Land]

Adı Soyadı:

Yönetmen Hakkında:
Terence Vance Gilliam (ya da arkadaşları arasındaki ismiyle Captain Chaos), Amerikalı sinema yönetmenidir. Kendi deyimi ile Huckleberry Finn/Tom Sawyer tarzı bir çocukluk geçiren Terry Gilliam, ailesinin Los Angeles’a taşınmasıyla, Hollywood’u tanıdı. Film endüstrisinin nasıl işlediğini öğrendi ve gelecekte sahip olacağı Hollywood karşıtı düşüncelerinin temelini atmış oldu. Bir yandan da resim ve karikatür yeteneğini geliştirdi. Occidental College’da Fizik eğitimine başladı ve daha sonra fizik eğitimini bırakıp siyaset eğitimine başladı. Okulunun son yılında, okul hayatı boyunca çıkarmış olduğu okul dergisinin bir kopyasını, o sıralar Help! dergisini çıkartmakta olan ve ileride Brazil filmindeki bir karakterin esin noktası olan usta mizahçı Harvey Kurtzman’a gönderdi. Kurtzman, Terry Gilliam’ın yapıtlarından çok etkilendi ve Help! için çalışmasını önerdi. Sonraki üç senesini, düşükbir ücretle Help! magazinde yazarak ve çizerek geçirdi. Bu arada Monty Python ekibine doğru ilk adım gerçekleşti ve John Cleese ile tanıştı.

Askerliğini yaptıktan sonra Help! magazine dönmedi ve Amerika Birleşik Devletleri’ni terketme kararını aldı. Otostop ve motosiklet ile yaptığı altı aylık Avrupa gezisini Paris’te sonlandırdı. Bir süre animatörlük ile uğraştı ve sonra tekrar New York’a döndü. Burada bir reklam ajansında çalışmaya başladı. Bu sırada polis ekiplerinin bir grup iyi niyetli protestocunun arasına dalıp, kendisi dahil pek çok kişiyi hırpaladığı bir olayın içine düştüğü ve “Cehennemi tattığım ilk an oldu dediği talihsiz bir olay sonucu ABD’yi tamamen terk etme kararını aldı. Muhtemelen bu olay Terry Gilliam sinemasında önemli bir yer tuttu.

Daha sonra eşi ile birlikte İngiltere’ye giden Terry Gilliam, Londra’ya yerleşti ve John Cleese ile temasa geçerek televizyon işine başladı. Terry Jones, Eric Idle ve Michael Palin’in de rol aldığı Do Not Adjust Your Set (Televizyonunuzun Ayarlarıyla Oynamayın) adlı komedi şovuna katıldı. Böylece Monty Python ekibi kuruldu. Monty Python’s Flying Circus adlı sıra dışı komedi dizisinin sanat yönetmenliğini üstlendi. Aynı zamanda skeçlerin yazımında katkısı oldu ve skeçlerin bir çoğunda oynama fırsatı oldu ( Monty Python filmlerinde genellikle bütün roller – bayan rolleri de dahil – ekip tarafından üstlenildi).

And Now Something Completely Different (Ve Şimdi Tamamen Farklı Bir Şey) ve Terry Jones ile birlikte yönettiği Monty Python and the Holy Grail (Monty Python ve Kutsal Kadeh) filmleriyle sinema dünyasına adımını atmış oldu. Monty Python ekibinin birlikte yazdığı ve oynadığı (Kişi başına ortalama 4 rol düşmektedir. Rekor 10 ayrı rol ile Michael Palin’e aittir.) bu filmler ve daha sonraki eserleri, kimilerince komedi sinemasının en başarılı örnekleri olarak, kimilerince de dünyanın en saçma filmleri olarak görülse de birinci görüşü savunanlar, belirgin bir şekilde fazla oldu.

1970′li yıllardaki son çalışması olan Jabberwocky, Monty Python ekibinden bağımsız olarak çektiği ilk film oldu. Fantastik bir ortaçağ komedisi olan bu filmde baş rolü Monty Python ekibinden Michael Palin üstlendi. 1980lere gelindiğinde, teknik ve mizahi yönden tecrübelerini artıran Gilliam, Time Bandits ile ilk büyük prodüksiyonlarından birini gerçekleştirmiş oldu. Monty Python ekibi ile gerçekleştirdiği The Crimson Permanent Assurance (Kızıl Sigorta) filminden sonra, Time Bandits filminin başarısından da cesaret alarak kimilerince en görkemli, en keskin ve en başarılı filmi olan ve kısa sürede Kült Film statüsüne giren Brazil filmini çekti. Devlet yönetiminin tam bir kabusa dönüştüğü, bürokrasinin ve kâğıt işlerinin tüm insanlığı tehdit ettiği, Kafka ve Orwell esintilerini taşıyan bu filmi o dönem için oldukça yüksek bir bütçeye mal ederek sinema dünyasının en başarılı filmini çekmekle kalmadı, yapım şirketleri ile de arasının bozulmasına sebep oldu. Bu filme o kadar çok önem veriyordu ki, filmin her an berbat olması korkusuyla, stresin birleşmesi sonucu, çekimlerin sonuna doğru yürüme kabiliyetini geçici olarak kaybetti. Brazil’i takiben bir Avusturya efsanesi haline gelen Baron von Munchausen’ın akıl almaz maceralarından birini anlatan The Adventures of Baron Munchausen (Baron Munchausen’in Serüvenleri) filmini çekti. Yüksek bir bütçe ile çekilen bu film, pek çok Terry Gilliam filminde olduğu gibi yapımcıların engellerine rağmen çekilip vizyona girdi ancak beklenen gişe hasılatını yakalayamadı. Hikaye açısından olduğu kadar teknik ve oyunculuk açısından da bir Terry Gilliam klasiği sayılan bu filmin değeri çok sonra anlaşıldı.

Bundan sonra birkaç proje ile ilgilenen Gilliam, hiçbirini gerçekleştirmeden The Fisher King (Balıkçı Kral) filmini hayata geçirdi. Robin Williams ve Jeff Bridges’in en başarılı performanslarından olarak kabul edilen film, aynı zamanda Terry Gilliam’ın da en başarılı yapımlarından oldu. Bunu bir başka başyapıt olan Twelve Monkeys (12 Maymun) izledi. La Jetee adlı bir kısa filmden esinlenilerek yapılan bu filmde Terry Gilliam yine yıldızlarla çalıştı ve yapımcıları delirtmek için elinden geleni yaptı. Bir bilim-kurgu klasiği olarak anılan bu filmde Terry Gilliam sinemasının belirgin özellikleri sonuna kadar korundu. Bu filmi iki uyuşturucu bağımlısının sıra dışı bir Amerika yolculuğunu anlatan sıra dışı bir kara komedi olan Fear and Loathing in Las Vegas (Las Vegas’ta Korku ve Dehşet) geldi. Diğer filmleri arasında biraz sessiz kalmasına rağmen paranoyak bir Amerikan toplumunu anlatan bu filmde Terry Gilliam’ın sivri anlatımı yine en önde yerini almıştır.

2001 yılında yıllardan beri hayalini kurduğu The Man Who Killed Don Quixote (Don Kişot’u Öldüren Adam) filminin çekimlerine başladı. Londra ve İspanya’da çekimleri yapılan bu filmin özellikle İspanya ayağında meydana gelen talihsizliklere uzun süre direnen Gilliam, sonunda filmi askıya almaya karar vermiştir. Filmi çekmeyi başaramasalar da filmin yapım (yapılamama) öyküsünü anlatan Lost in the La Mancha (Mancha’da Kaybolanlar) belgeseli en az film kadar ilgi gördü. The Brothers Grimm (Grimm Kardeşler) filmini Prag’da tamamlayan Gilliam, sırasıyla Tideland (Gel Git Ülkesi), The Imaginarium of Doctor Parnassus filmlerini çekmiştir. Ayrıca 2010 yılında The Man Who Killed Don Quixote (Don Kişot’u Öldüren Adam) filminin çekimlerine tekrar başlayacağı duyurulmuştur.

Filmlerinde sürekli olarak devlet yönetimlerini, bürokrasiyi ve sürekli izlenen tek tip insan yaratma yolundaki dünyayı eleştirmekten çekinmeyen Gilliam, sinemanın anarşist yönetmenlerinden biri olarak gösterilir. Kimileri de Hollywood’un en büyük kehanetlerinde bulunduğunu söylemekte ancak Gilliam Ben bir Hollywood yönetmeni değilim diyerek bu görüşleri reddetmektedir. Şövalyelerin, filmlerinde önemli yerleri vardır. Sistem tarafından unutulmuş ancak sistemi koruma sözüne bağlı kalan savaşçıları kullanır. Rüyaların ve hayal dünyasının da Terry Gilliam sinemasının temel özellikleridir diyebiliriz. İnsanın yarattığı teknolojinin insanlığın en büyük korkusu olduğunu ve insanlığın sonunun bundan dolayı olacağını savunduğunu pek çok filminde görebiliriz. Bütün bunlardan bahsederken çocuksu bir hikâye tarzını elden bırakmamaktadır. Monty Python ekibi ile birlikte geçirdiği yıllardan kalma karanlık bir mizah anlayışı ise Gilliam filmlerinin her karesinde kendisini göstermekte bütün bu özellikleri ile birleşip Terry Gilliam’ı sinema tarihinin en sıra dışı, en başarılı ve en eleştirel yönetmenlerinden biri yapmaktadır.

Filmografi:

• The Man Who Killed Don Quixote (2011)
• Zero Theorem (2010)
• The Imaginarium of Doctor Parnassus (2009),
• Tideland (2005)
• The Brothers Grimm (2005)
• Fear and Loathing in Las Vegas (1998)
• Monty Python & the Quest for the Holy Grail (1996)
• Twelve Monkeys (1995)
• The Fisher King (1991)
• The Adventures of Baron Munchausen (1988)
• Brazil (1985)
• The Crimson Permanent Assurance (1983)
• Monty Python’s The Meaning of Life (1983)
• Time Bandits (1981)
• Jabberwocky (1977)
• Monty Python and the Holy Grail (1975)
• The Miracle of Flight (1974)
• Storytime (1968)

Kaynak: Vikipedi, IMDb

Adı Soyadı:

Yönetmen Hakkında:
İngiliz sinema oyuncusu ve yönetmeni Charlie Chaplin, 16 Nisan 1889′da Londra’da dünyaya geldi. Her ikisi de müzikhol oyuncusu olan annesi Hannah ve babası Charles Chaplin’den, daha küçük yaşta şarkı söyleyip dans etmesini öğrenmişti. İlk kez sekiz yaşındayken, bir klog dansı gösterisi olan “Eight Lancashire Lads” (Sekiz Lancashire’lı Delikanlı) ile sahneye çıktı. Babasının bundan kısa bir süre sonra ölmesi, annesinin de sık sık akıl hastanesine girip çıkması yüzünden Chaplin’in çocukluk yılları, yatılı okul ve yetimhanelerde sıkıntıyla geçti. Bu dönemde bazen geçici sahne işleri buldu, bazen de sokaklarda yaşamak zorunda kaldı.

On yedi yaşındayken, üvey kardeşi Sydney Chaplin’in 1906′da dönemin ünlü Fred Karno kumpanyasına katılmasının ardından Chaplin de, 1908′de onu izleyerek bu topluluğa katılmayı başardı. Chaplin gezici Karno kumpanyası ile 1910 – 1912 arasında ABD’ye turneye çıktı. İngiltere’ye dönüşünden sadece beş ay sonra yine Karno ile birlikte 2 Ekim 1912′de yeniden ABD’ye gitti. Bu seferki turda, daha sonra Laurel ve Hardy ikilisinden Stan Laurel’i canlandıracak olan Arthur Stanley Jefferson ile birlikte çalıştı ve aynı odayı paylaştı. Bir süre sonra Stan Laurel İngiltere’ye dönerken, Chaplin ABD’de kaldı ve Karno ile turneye devam etti. 1913′teki bir gösteri sırasında Mack Sennett’ ın dikkatini çekince onun sahibi olduğu Keystone Stüdyoları ile bir anlaşma yaparak onun ekibine katıldı. Böylece 2 Şubat 1914′ te Henry Lehrman yönetmenliğinde sessiz bir film olan Making A Living adlı tek makaralık filmde rol alarak yeteneğini tam anlamıyla gösterebileceği sinemaya adım atmış oluyordu. Chaplin; iddalı tavırları ve bir İngiliz olmasından kaynaklanan yabancılığı ve bağımsız karakteri nedeniyle başta Mack Sennett tarafından şüpheyle karşılansa da kısa süre içinde yeteneğini kanıtlayıp yerini sağlamlaştırdı. Keystone ile birlikte çalıştığı bir yıl boyunca 35 filmde rol alan Chaplin hızla ünlü oldu

1914′teki ilk filmi Making A Living ‘in ardından çekilen Kid Auto Races in Venice filminde bol pantolonlu, melon şapkalı, büyük ayakkabılı, sürekli bastonunu çeviren ve sakar hareketleri ile gülünç mizansenler oluşturan “Şarlo” tiplemesini yarattı. Takip eden yıllar içinde aralarında The Immigrant, The Adventurer gibi ünlü filmlerinin de bulunduğu altmıştan fazla kısa filmde oynayarak yeni gelişmekte olan sinemanın da etkisiyle dünya çapında görülmemiş bir üne kavuştu. 1918 yılında çektiği A Dog’s Life filmi ile uzun metrajlı filmlere de başlayan Chaplin, Mary Pickford, Douglas Fairbanks ve D. W. Griffith ile birlikte kurdukları United Artists film şirketinin ortağı olduktan sonra Gold Rush (Altına Hücum), City Lights (Şehir Işıkları), The Great Dictator (Büyük Diktatör), Modern Times (Modern Zamanlar), The Circus (Sirk) ve Limelight (Sahne Işıkları) gibi başyapıtlara imza attı. 1967′de Universal için yaptığı A Countess from Hong Kong (Hong Kong’lu Kontes) filmine kadar filmlerini yalnızca kendi şirketi adına çekti.

Yarattığı ‘modern palyaço’ Şarlo ile dünya üzerinde filmlerinin gösterildiği her ülkede insanların hayranlığını toplamasına rağmen, Amerika Birleşik Devletleri vatandaşlığını reddetmesi sebebiyle bu ülkede kendisine yönelik olarak başlatılan karalama kampanyası, ABD hükümetinin vergi borcu için sıkıştırması, ayrıca bazı politikacı ve köşe yazarlarının yıkıcı etkinliklerle ilişkisi olduğunu ileri sürmeleri, bunun yanı sıra The Immigrant filminde bir ABD memurunu tekmelediği sahne ve Gold Rush (Altına Hücum) filmindeki bazı sahnelerin komünizm propagandası olarak yorumlanması, özel hayatında ise kendisinden bir hayli genç olan kadınlarla yaptığı dört ayrı evlilik, bir dönem kendisine açılan babalık davası, gibi olayların etkisiyle Chaplin 1952′de ülkeyi terk etti. Geri dönüş hakkının ABD Adalet Bakanlığı’nca soruşturulacağını öğrenince 1953′te Cenevre’de bu haktan vazgeçtiğini açıkladı.

Bundan sonra ailesiyle birlikte İsviçre’de Vevey yakınlarında Corsier-sur-Vevey’de yaşamaya başladı. 1957′de Londra’da yaptığı A King in New York (New York’ta Bir Kral), Amerika’ya Karşı Etkinlikleri Soruşturma Komitesi’ne, anlamsız televizyon reklamlarına ve Amerikan tarzı yaşamın başka yanlarına yönelik eleştirilerle dolu bir komediydi. Film, Chaplin’in komünizm yanlılığı suçlamalarının artmasına yol açtı.

1967′de başrollerini Marlon Brando ve Sophia Loren’in oynadığı, kendisinin de hem senaryosunu yazdığı, hem de küçük bir rolde göründüğü A Countess from Hong Kong (Hong Konglu Kontes) filmini çekti. 1972′de kendisine verilen özel Oscar ödülünü almak üzere yıllar sonra ABD’ye geri döndü. Takip eden yılda City Lights adlı filme bir kez daha Oscar ödülünü kazanmıştır. Charles Chaplin 25 Aralık 1977′de İsviçre’de öldü.

Filmografi:

• A Countess from Hong Kong (1967)
• The Chaplin Revue (1959)
• A King in New York (1957)
• Limelight (1952)
• Monsieur Verdoux (1947)
• The Great Dictator (1940)
• Charlie Chaplin Carnival (1938)
• Charlie Chaplin Cavalcade (1938)
• Charlie Chaplin Festival (1938)
• Modern Times (1936)
• City Lights (1931)
• The Circus (1928)
• The Gold Rush (1925)
• A Woman of Paris (1923)
• The Pilgrim (1923)
• Pay Day (1922)
• Nice And Friendly (1922)
• The Idle Class (1921)
• The Kid (1921)
• A Day’s Pleasure (1919)
• Sunnyside (1919)
• The Professor (1919)
• Shoulder Arms (1918)
• The Bond (1918)
• Triple Trouble (1918)
• A Dog’s Life (1918)
• Chase Me Charlie (1918)
• How To Make Movies (1918)
• The Adventurer (1917)
• The Immigrant (1917)
• The Cure (1917)
• Easy Street (1917)
• The Rink (1916)
• Behind the Screen (1916)
• The Pawnshop (1916)
• The Count (1916)
• One A.M. (1916)
• The Vagabond (1916)
• The Fireman (1916)
• The Floorwalker (1916)
• Burlesque on Carmen (1916)
• Police (1916)
• Burlesque on Carmen (1915)
• A Night in the Show (1915)
• Shanghaied (1915)
• The Bank (1915)
• A Woman (1915)
• Work (1915)
• By the Sea (1915)
• The Tramp (1915)
• A Jitney Elopement (1915)
• In the Park (1915)
• The Champion (1915)
• A Night Out (1915)
• His New Job (1915)
• His Prehistoric Past (1914)
• Getting Acquainted (1914)
• His Trysting Place (1914)
• His Musical Career (1914)
• Gentlemen of Nerve (1914)
• Dough and Dynamite (1914)
• Those Love Pangs (1914)
• The New Janitor (1914)
• The Rounders (1914)
• His New Profession (1914)
• The Masquerader (1914)
• Recreation (1914)
• The Face on the Bar Room Floor (1914)
• The Property Man (1914)
• Laughing Gas (1914)
• Mabel’s Married Life (1914)
• Her Friend the Bandit (1914)
• A Busy Day (1914)
• Caught in the Rain (1914)
• Twenty Minutes of Love (1914)

Filmin Konusu:
İstanbul üniversitesi İktisat Fakültesi’ni kazanan Cemal fakir olan ailesinin okumasına dair olan umutlarıyla birlikte İstanbul’a doğru yola çıkar. Güneydoğulu bir ailenin çocuğu olan Cemal herhangi bir ideolojiye sahip değildir. Kendi etnik kökenine bile yabancı yetişmiştir.

Üniversiteye başladığı ilk günlerde derslerini kaçırmayan ve okula devamlılık gösteren bir öğrencidir. Yeni tanıştığı arkadaşları olmuştur. Fakat bunlarla ortak bir noktası olmadığını fark eden Cemal araya belli bir mesafe koyarak kendi halinde okuluna devam etmektedir.

Devlet yurduna yerleşen Cemal burada da arkadaşlar edinerek çevresini genişletmektedir. Bir gün sınıfa geldiğinde üç kişiyle birlikte adının sınıf tahtasına yazıldığını fark eder. Bir şekilde yazanlarla karşılaşır. İsmini yazan kişiler üniversitede kendilerinden yurtseverler olarak bahsedilen öğrenci topluluğudur. Genellikle kürt olan öğrencilerin oluşturduğu bu grup yeni katılan öğrencileri de örgütlemek istemektedir.

Cemal yeni tanıştığı bu arkadaşlara başta temkinli yaklaşır. Herhangi bir ideolojik altyapıya da sahip olmayan Cemal bu toplulukta bulunmak istemez. Hatta grupla Kürtlük konusu üzerine tartışarak ters düşer. Yurtseverlerin verdiği dergi ve yayınları da istemeyerek, onları kırmamak için alır fakat okumaz.

Bir gün otobüse binen Cemal iki kürt işçinin arasında olan Kürtçe diyaloğa tanık olur. İşçiler esprili bir şekilde Kürtçe konuşarak gülmektedirler. Cemal de onları dinleyerek eğlenmektedir. Ama otobüstekilerin ırkçı yaklaşımına maruz kalan bu işçiler apar topar otobüsten atılırlar. Cemal duruma çok şaşırır ve üzülür. Bu olay
Cemal’in ötekileştirilen kürt kimliğinin farkına varmasını ateşleyen olay olacaktır.

İlk olarak 2008 İstanbul Film Festivalinde gösterilen film festivalin ardından ülkemizde de çeşitli sinemalarda gösterime girmiştir. Şivan Perwer de müziğiyle filme eşlik etmektedir.

Filmin Fragmanı:

Türkiye ve dünyadan emekçilerin yaşamlarını ve mücadele deneyimlerini izleyicilerle buluşturmak ve ülkemizde işçi filmi üretimini özendirmek amaçlarıyla hayata geçirilen Festival, düzenleyen ve destekleyen sendika, meslek odası gibi kuruluşların sayısının her yıl artması; her sene bir öncekinden daha fazla izleyiciye ulaşmasıyla gittikçe güçlenmektedir. Bu yıl Festival, Halkevleri, Sine-Sen (DİSK), Dev Sağlık-İş (DİSK), Birleşik Metal-İş (DİSK), Hava-İş (TÜRK-İŞ), Petrol-İş (TÜRK-İŞ), Ses (KESK), Sendika.Org ve Türk Tabipleri Birliği (TTB) tarafından düzenlenmektedir.

Festival bu yıl “Biz başka dünya isteriz “ temasıyla kriz, işsizlik, güvencesizlik, mücadele dolu emek öykülerini beyaz perdeye yansıtacaktır. Filmlerin gösterimi sadece salonlarla sınırlı kalmayacak; mahallelere, işyerlerine ve sendikalara uzanacak ve izleyiciler işçi filmleriyle buralarda yapılacak özel gösterimler aracılığıyla da buluşabilecektir. Tüm gösterimler her yıl olduğu gibi bu yıl da ücretsiz olarak yapılacaktır.

Festivalin açılışı 2 Mayıs 2009 Cumartesi akşamı İstanbul Beyoğlu Yeni Melek Gösteri Merkezi’nde, 1990-1991 yıllarındaki büyük Zonguldak grevi ve yürüyüşünü konu edinen “Yüzbin Kişiydiler” belgeselinin gösterimiyle yapılacaktır. Saat 19.30′de başlayacak açılış gecesinde ayrıca sinema emekçilerine, işçi filmlerine emeği geçmiş oyuncu, yönetmen ve emek dostlarına teşekkür plaketleri verilecektir. Açılış gecesine yurt dışından sürpriz 2 yönetmen konuk katılacaktır. Gecenin sunuculuğunu oyuncu Bennu Yıldırımlar yapacaktır. Film gösterimleri gibi açılış gecesine katılım da ücretsizdir.

Daha fazla bilgi ve gösterim saatleri için…

4-19 Nisan tarihleri arasında gerçekleştirilecek 28. Uluslararası İstanbul Film Festivali bu yıl yine dopdolu bir programla sinema severlerle buluşmaya hazırlanıyor. Dünyanın belli başlı festivallerinde gösterilip Türkiye’de merakla beklenen çoğu filmin ilk gösterimleri festivalin geleneksel “Dünya Festivallerinden”, “Genç Ustalar”, “Mayınlı Bölge” gibi bölümlerinde yapılacak. “Gümüş Ülke, Altın Sinema: Arjantin” ve “Aşk Olsun” gibi yeni bölümlerle festival programı sinemada yeni yönelimlere dikkat çekecek; “Asiler, Azizler, Âşıklar”, “Anılarına” gibi bölümlerle de klasik sinemanın unutulmaz örneklerine yer verilecek. Her yıl olduğu gibi ünlü konuklar, usta sinemacıların katılacağı söyleşi ve atölye çalışmaları, sinema dersleri ve partilerle iki hafta boyunca İstanbul’da gerçek bir festival havası esecek.

28. Uluslararası İstanbul Film Festivali’nin Beyoğlu Emek Sineması’nda yapılan basın toplantısında Festival Sponsoru AKBANK adına konuşan Strateji ve Kurumsal İletişimden Sorumlu Genel Müdür Yardımcısı Burak Tansan: “İstanbul Kültür Sanat Vakfı tarafından 28.’si düzenlenen İstanbul Film Festivali’nin, bu yıl üst üste beşinci kez destekleyicisi olmaktan büyük gurur ve mutluluk duyuyoruz. Akbank olarak, yerel ve evrensel kültür mirasını korumanın, yeni kuşaklarla paylaşmanın, sanatın ve sanatçının yanında olmanın sosyal bir sorumluluk olduğu bilinciyle hareket ediyoruz ve Türkiye’deki kültür ve sanat faaliyetlerini destekleme konusundaki öncü duruşumuzu kuvvetlendirerek sürdürüyoruz” dedi.

İstanbul Film Festivali’nde “Sinemada İnsan Hakları” bölümünden bir filme verilecek olan Avrupa Konseyi Sinema Ödülü (FACE – Council of Europe Film Award) için İstanbul’da bulunan Avrupa Konseyi İletişim Ataşesi Michèle Becker-Daniel ise : “2009′da 60. yılını kutlayan Avrupa Konseyi, üç yıldır Uluslararası İstanbul Film Festivali’yle işbirliğinde Sinemada İnsan Hakları Yarışması’nı yapıyor. FACE Ödülü, Avrupa Konseyi’nin temel değerleri olan insan hakları, demokrasi ve hukuk devletini savunan bir filme verilecek. Avrupa Konseyi aynı zamanda ayrımcılığa karşı bir de kampanya başlatıyor. Festivalin açılış filmi olan “Hoş Geldiniz” de bu ayrımcılık kavramını vurgulaması açısından önemli” dedi.

28. Uluslararası İstanbul Film Festivali; TC. Kültür ve Turizm Bakanlığı, İstanbul Büyükşehir Belediyesi ve Beyoğlu Belediyesi tarafından da destekleniyor. Ayrıca, İstanbul 2010 Avrupa Kültür Başkenti Ajansı, İstanbul Kültür Sanat Vakfı’nın 2009 ve 2010 yıllarında gerçekleştireceği tüm İstanbul Festivalleri’ne destek veriyor.

28. Uluslararası İstanbul Film Festivali, 3 Nisan Cuma akşamı Lütfü Kırdar Kongre ve Sergi Sarayı’nda yapılacak Açılış Töreni ile başlayacak.

Adı Soyadı:

”Stranger Than Paradise” adlı ikinci filminde Alman yapımcı Otto Grokenberger ile çalışsan Jarmusch bu filmde Grokenberger’in kendisini her konuda serbest bırakması ile yeteneklerini sergiler ve nitekim film 1984 Cannes Film Festivali’nden Camera d’Or ödülü alır.

Genelde durağan yapıda filmlere imza atan yönetmenin filmlerindeki ilginç diyaloglarda kendine özgüdür ve bu diyaloglarla filmlerinde çoğu zaman mizahi havayı korur. Yönetmenin birçok filminde ünlü müzisyen ve sanatçılar yer almıştır. Küçük detaylara önem veren yönetmen bunu bir röportajında ; “Hayatın güzelliği küçük ayrıntılarda saklıdır, büyük olaylarda değil” diyerek dile getirmiştir.

2005 yılında çektiği “Broken Flowers” adlı filminden beri suskun olan yönetmen, 2009 yılında gösterime girmesi beklenen The Limits of Control filmi ile tekrar hayranları ile buluşmaya hazırlanıyor.

Filmorafi:

• The Limits of Control (2009) (Tamamlandı)
• Broken Flowers (2005)
• Coffee and Cigarettes (2003)
• Ten Minutes Older: The Trumpet (2002) ( “Int. Trailer Night” bölümü)
• Ghost Dog: The Way of the Samurai (1999)
• Year of the Horse (1997)
• Dead Man (1995)
• Coffee and Cigarettes III (1993)
• Night on Earth (1991)
• Red Hot and Blue (1990) (TV) (segment “It’s All Right With Me”)
• Mystery Train (1989)
• Coffee and Cigarettes II (1989)
• Down by Law (1986)
• Coffee and Cigarettes (1986)
• Stranger Than Paradise (1984)
• Stranger Than Paradise (1982)
• Permanent Vacation (1980)